De Collectie Belgisch-Kongo (2): Koortsig Kongo: De weg naar onafhankelijkheid (politiek luik) Fotogalerij - Toelichting - Toelichting bij de collectie - Overzicht van de fotocollectie Guillaume Klik op de foto's om te vergroten. Deze galerij wil slechts een idee geven van de collectie. Foto van een Kongolees...   Bezoek van Camille Huysmans...   Bezoek van koning Boudewijn...   Bezoek van koning Boudewijn...   Bezoek van koning Boudewijn...   De oprichting van gemeenten te Leopoldstad...   Oproer in Leopoldstad...   Oproer in Leopoldstad...   Aankondiging van de datum van onafhankelijkheid...   Patrice Lumumba en zijn ministers...   Ontbijt naar aanleiding van de benoeming van...   Ontmoeting tussen Gaston Eyskens, Albert Lilar...   Ontvangst van koning Boudewijn...   Toespraak van koning Boudewijn...   Toespraak van Patrice Lumumba...   Ontvangst van koning Boudewijn...   Ondertekening van de officiële onafhankelijkheid...   Gouverneur-generaal Henri Cornelis ontvangt...   Bal ter gelegenheid van de onafhankelijkheid...   Reünie van oud-kolonialen...   top KOORTSIG KONGO: DE WEG NAAR ONAFHANKELIJKHEID (politiek luik) Een selectie van 20 foto’s met de aanloop naar de onafhankelijkheid van Kongo, het politieke proces en de sleutelmomenten rond deze gebeurtenis. Vele prominenten verschijnen op deze foto’s (Camille Huysmans, koning Boudewijn, Leo Pétillon, Patrice Lumumba, Gaston Eyskens, Auguste De Schrijver, Walter Jean Ganshof Van der Meersch, Pierre Wigny, Henri Cornelis) waaronder ook de liberalen Albert Lilar (vice-eerste minister, 1958-1961) en Auguste Buisseret (minister van Koloniën, 1954-1958). Als een van de weinige liberale ministers van Koloniën had Auguste Buisseret veel aandacht voor de oprichting van officieel onderwijs in de kolonie waardoor het aantal onderwijsinstellingen fors toenam. Van katholieke zijde kreeg hij het verwijt dat hij de Schoolstrijd exporteerde naar de kolonie.   DE FOTOCOLLECTIE HENRI GUILLAUME De fotocollectie van het archief Henri Guillaume beslaat ongeveer 2.500 foto’s en kadert in het gebruik van fotografie voor koloniale propagandadoeleinden. De collectie bestaat voornamelijk uit onderwerpen zoals fauna en flora (de rivier de Kongo,…), traditie en gebruiken, etniciteit, “vooruitgang” (met als belangrijke rode draad hierbij “les évolués”, de Kongolezen die zich een uitgesproken westerse levensstijl aanmaten), politieke actualiteit (voornamelijk naar aanleiding van de crisis in Kongo), staatsbezoeken (koning Boudewijn, Gaston Eyskens, Albert Lilar, Auguste Buisseret, Camille Huysmans,…), architectuur, sportevenementen, opnamen of afdrukken van materiaal uit de “pioniersperiode” met figuren als koning Leopold II en Henry Morton Stanley. De foto’s uit het archief van Guillaume zijn stilistisch van een zeer hoogstaande kwaliteit. Het merendeel was dan ook het werk van professionele fotografen (zoals H. Goldstein). Inhoudelijk zijn het eveneens pareltjes om de mentaliteit van het koloniale systeem te doorgronden. Het zijn geen unieke stukken aangezien het werk van persagentschappen zoals Congopresse ruim werd verspreid.   * * *   HENRI GUILLAUME Henri Guillaume vertrekt in 1939 na het behalen van zijn diploma radiotechnicus naar Belgisch Kongo. Hij is dan vijfentwintig jaar oud. Van 1939 tot 1946 vervult hij zijn dienst in de “Force Publique”, het koloniale leger. Tot 1949 werkt Guillaume als technicus voor het installeren van onder meer cinemazalen in Leopoldstad en vanaf 1949 begint hij als fotoarchivaris bij de dienst Informatie van de kolonie. Daar wordt hij na verloop van tijd verantwoordelijk voor het technische departement en staat er in voor de aankoop en het toezicht op het onderhoud van cinematografisch materiaal. Henri Guillaume richt in die periode ook een school op voor het opleiden van Kongolese filmoperatoren en technici. In 1957 wordt hij benoemd tot hoofd van de dienst Film en Foto. Door de perikelen bij de onafhankelijkheid van Kongo neemt hij in juli 1960 ontslag en keert terug naar België waar hij voor de RTBF een microfilmarchief opricht. In 1964 sterft Henri Guillaume aan een ongeneeslijke ziekte.   KOLONIALE FOTOGRAFIE EN BEELDVORMING De fotocollectie uit het archief Henri Guillaume schetst onmiskenbaar een idyllisch beeld van het toenmalige Belgisch Kongo. Foto’s van wijde landschappen en van kleurrijke tradities uit het binnenland worden afgewisseld met prenten van de “onvermijdelijke” economische en sociale opgang van de Kongolees. Uit deze tweede reeks foto’s met vanzelfsprekend een sterk propagandistische inslag moet blijken dat die vooruitgang te “danken” is aan de Belgische inzet. De fotocollectie in het bezit van Henri Guillaume werd bijna geheel gemaakt in opdracht van het overheidsagentschap Congopresse. Dit is niet toevallig. Reeds in het interbellum hanteerden koloniale overheden de fotografie om hun successen wereldkundig te maken. Na de Tweede Wereldoorlog zal de Belgische koloniale overheid de foto- en filmproductie in stijgende mate stimuleren én controleren. Het « Centre d’information et de documentation du Congo Belge et du Ruanda-Urundi (C.I.D.) » werd in 1950 opgericht en in 1955 opgevolgd door Inforcongo met Congopresse als tak in Leopoldstad. De tientallen fotografen in dienst van deze agentschappen zetten de aloude traditie voort van het etnografisch classificeren van “modeltypes” van de verschillende Kongolese rassen. Daarnaast fotografeerden ze in grote hoeveelheden scholen, ziekenhuizen, moderne vooruitstrevende architectuur in nieuwe blanke buurten en modelwijken (de “cités”) voor de Afrikaanse arbeidersbevolking. Door combinatie van deze twee grote thema’s (traditie en “vooruitgang”) worden de positieve ontwikkelingen die de Belgen doorvoerden doelbewust sterk in de verf gezet en staat deze vooruitgang in schril contrast met de primitief geachte traditie. Op politiek vlak ging veel aandacht uit naar de prestigieuze staatsbezoeken van de koninklijke familie en van leden van de regering aan de kolonie. De koloniale overheid gebruikte deze hoge bezoeken om de kolonie te promoten in het vaderland. Maar de werkelijkheid lag vaak ver af van de harmonische gemeenschap die de koloniale fotografie wou laten uitschijnen. Van foto’s wordt gezegd dat ze authentiek zijn; wat ze tonen was er ook ooit echt. Maar dit wil niet zeggen dat foto’s steeds exact de werkelijkheid weergeven. Het werk van de fotografen van Congopresse brengt immers een gekleurd beeld van de kolonie naar voren en is dus niet anders dan een weerspiegeling van de koloniale visie. De foto’s van de officiële persagentschappen roepen de idee op dat blank en zwart in perfecte symbiose samenleven: er wordt samen naar de stembus getrokken, zwarte soldaten schudden de hand met blanke peuters, met een brede glimlach schrijft het blanke schoolhoofd zwarte kinderen in op zijn gemeenschapsschooltje en een jong zwart koppel heeft hun woonkamer in westerse stijl ingericht. Alleszins opmerkelijk voor een kolonie waar de segregatiewetten ver zijn doorgedreven. Dit blijkt ook uit het archief Guillaume waar de foto’s een geïdealiseerde samenleving trachten voor te stellen, maar er eveneens een overheidskaart terug te vinden is met aanduiding van de raciale verdeling tussen de blanke en de zwarte wijken van de stad Matadi. Door geen beelden te verstrekken van het “andere” Belgisch Kongo, gebaseerd op apartheid en onderdrukking wordt de realiteit gemanipuleerd én het publiek misleid. Deze tegenstelling tussen blank en zwart wordt des te sterker benadrukt in de stilistisch zeer knappe zwart-wit foto’s. De foto’s van de kolonie zijn als het ware een spiegel van het vaderland België, hoe het zichzelf als koloniale mogendheid projecteert voor het eigen publiek en naar de buitenwereld toe. zie ook de andere galerijen uit de Fotocollectie Henri Guillaume: Inheemse traditie versus koloniale "vooruitgang" (sociaal luik). 1955: Bwana Kitoko in Kongo. 1957-1960: Kongo in ijltempo naar de dipenda. 1960: herinneringen aan de koloniale tijd.   top