Terug naar vragenlijst

Wie waren de voorzitters van de Liberale Partij en haar opvolgers ?
Toen de Liberale Partij in 1846 werd opgericht, was nog helemaal geen sprake van een partijstructuur zoals we die nu kennen. Het was veeleer een samenwerkingsverband tussen tientallen autonome afdelingen en kringen. Deze kwamen op onregelmatige tijdstippen samen in een congres, dat enkel werd samengeroepen als er een belangrijk nationaal twistpunt was. Een voorbeeld hiervan is de discussie rond de invoering van het algemeen stemrecht.
Naar de eeuwwisseling toe werd het echter duidelijk dat een permanente structuur noodzakelijk was. Reeds vóór de eerste wereldoorlog werd gewerkt aan meer uniforme verkiezingscampagnes en na 1918 begonnen de liberale tenoren aan de uitbouw van een moderne partij. Na een aanloopjaar (1920-1921) met de Gentenaar Albert Mechelynck als voorzitter, kreeg de Liberale Partij in 1924 uiteindelijk zijn eenheidsstructuur. De voorzitters van het interbellum waren:
  • Albert Mechelynck 1920 - 1921
  • Edouard Pecher 1924 - 1926
  • Albert Devèze 1927 - 1933
  • Octave Dierckx 1933 - 1934
  • Léon Dens 1935 - 1936
  • Victor de Laveleye 1936 - 1937
  • Emile Coulonvaux 1937 - 1940

Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog legde Emile Coulonvaux zijn mandaat neer. Een congres behoorde uiteraard niet tot de mogelijkheden en de leden van het partijbestuur die nog in België aanwezig waren, legden het bestuur van de partij in de handen van de twee ondervoorzitters. Jane Brigode werd gezien haar anciënniteit de facto voorzitster van de partij.
  • Jane Brigode en Fernand Demets (co-voorzitters) 1940 - 1945

In 1945 werd de draad opnieuw opgenomen. Roger Motz kwam terug uit Londen en werd op het eerste na-oorlogs congres tot voorzitter verkozen. De daaropvolgende voorzitters van de Liberale Partij waren:

  • Roger Motz 1945 - 1953
  • Henri Liebaert 1953 - 1954
  • Maurice Destenay 1954 - 1958
  • Roger Motz 1958 - 1961

Reeds in de jaren '40 werd ernstig gedacht aan een reorganisatie van de partij. Na de afsluiting van het Schoolpact in 1958 werd duidelijk dat verder uitstel onmogelijk werd. Onder de leiding van Omer Vanaudenhove werd de partij in 1961 grondig vernieuwd en een eerste grote verruimingsoperatie vond plaats. De oude Liberale Partij werd opgevolgd door de Partij voor Vrijheid en Vooruitgang (PVV).

  • Omer Vanaudenhove 1961 - 1968
  • Norbert Hougardy en Milou Jeunehomme (co-voorzitters) 1968 - 1969
  • Pierre Descamps 1969 - 1972

Deze nationale PVV was een belangrijke voorstander van het unitaire België. De toenemende communautaire spanningen lieten zich echter ook binnen de partij gevoelen. In 1966 poogde men de eenheid van de partij nog veilig te stellen via het Taalvergelijk van Luik, maar een splitsing werd onvermijdelijk. In 1972 scheidden de wegen van de Vlaamse PVV en de Waalse PLP (Parti pour la Liberté et le Progrès) definitief.

De Vlaamse PVV werd een moderne partij, waarvan de basisstructuur werd vastgelegd door het driemanschap Herman Vanderpoorten, Frans Grootjans en Willy De Clercq. In 1992 volgde een nieuwe hervorming van de partij en onder de leiding van Guy Verhofstadt werd de PVV opgevolgd door de VLD, de Vlaamse Liberalen en Democraten-Partij van de Burger.

PVV

  • Willy De Clercq 1972 - 1973
  • Frans Grootjans 1973 - 1977
  • Willy De Clercq 1977 - 1982
  • Guy Verhofstadt 1982 - 1985
  • Annemie Neyts 1985 - 1989
  • Guy Verhofstadt 1989 - 1992

VLD/Open VLD

  • Guy Verhofstadt 1992 - 1995
  • Herman De Croo 1995 - 1997
  • Guy Verhofstadt 1997 - 1999
  • Karel De Gucht 1999 - 2004
  • Dirk Sterckx (interim) 2004
  • Bart Somers 2004 - 2009
  • Guy Verhofstadt (interim) 2009
  • Alexander De Croo 2009 - 2012
  • Gwendolyn Rutten 2012 -


De vorming van één Franstalige liberale partij verliep in fasen. De PLP van Milou Jeunehomme werd omgevormd in de PLPW of de Parti de la Liberté et du Progrès en Wallonie. In 1976 werd de PLPW omgevormd tot de PRLW (Parti de Réformes et de la Liberté en Wallonie) na een samensmelting met de gematigde vleugel van het Rassemblement Wallon, aangevoerd door Jean Gol. In 1979 werd, na de toetreding van de Franstalige Brusselse liberalen die tot dan een onafhankelijke partij hadden gevormd, de PRL opgericht. In maart 2002 is de PRL versmolten met de PFF (Partei für Freiheit und Fortschritt), het FDF (Front Démocratique des Francophones) en het MCC (Mouvement des Citoyens pour le Changement) in het Mouvement Réformateur (MR).

  • Milou Jeunehomme 1972 - 1973
  • André Damseaux 1973 - 1979
  • Jean Gol 1979 - 1982
  • Louis Michel 1982 - 1990
  • Antoine Duquesne en Daniel Ducarme (co-voorzitters) 1990 - 1992
  • Jean Gol 1992 - 1995
  • Louis Michel 1995 - 1999
  • Daniel Ducarme 1999 - 2003
  • Antoine Duquesne 2003 - 2004
  • Didier Reynders 2004 -2011
  • Charles Michel 2011 -
top